Normale vrouwen zijn ook sterk

Elk jaar wordt er rond 8 maart een bloemetje of krans ergens gelegd voor de vrouw. En 9 maart? Ach, dan hoeft het niet meer tot moederdag. Elk jaar datzelfde gelul. Een dagje per jaar uittrekken om te praten over vrouwenmishandeling, vrouwendiscriminatie of als als er een Somalisch model haar debuut maakt: vrouwenbesnijdenis. De hedendaagse drempel steekt eigenlijk als een doorn in het oog, maar wordt als de zebrapadden genegeerd: appreciatie van de normale vrouw. Dan kan je nu meteen springen om als eerst te vragen wat ik definieer als normale vrouw. Ik stel het zo duidelijk mogelijk: de niet- Pamela Anderson, cat- walk modellen of high elite vrouwen. Kortom: de vrouwen die dag in en uit werken en leven voor een glimlach of dankjewel van de mensen, die ze liefhebben. De vrouw die elke ochtend op staat om zes uur om de broodbakjes voor te bereiden. De vrouw die ’s avonds al de kleren schoon schrobt om al de vlekken eruit te halen. Tja, zelf de vrouw die thuis blijft, omdat er wel iemand moet zijn om de taak van opvoeden op zich neemt. Al brengt dat géén geld in het laatje. “Dankjewel”, komt er de laatste tijd niet meer van af, maar wordt beschouwd als vanzelfsprekend. Maar goed, ik schrijf niet om te gaan zeiken over de onderwaardering der vrouwen. En ik ben absoluut geen mannenhater. Ik raakte gewoon onlangs pas bewust van een sterke vrouw. Eigenlijk een vrouw die het weerbeeld vormt van de normale vrouwen. MARGE SIMPSON. Het kan me niet schelen wie me maar rot wil uitlachen, maar ik heb dit al een aantal weken bekeken. Die vrouw is de standaard huisvrouw. Niet gewaardeerd door man of kinderen, maar straalt liefde uit. Ze heeft veel meer uit het leven wil halen, maar door een reeks van omstandigheden is het vaak anders uitgelopen. Ondanks het feit dat ze moeder is van drie probeert ze toch haar leven zo spannend mogelijk te maken. Een paar keren heeft ze dat geprobeerd door haar gebruikelijke plaats in de keuken te verruilen voor een leventje uit het huis. Eerlijk is eerlijk: het lukt niet altijd met een hoogbegaafde dochter, een schootbaby, een zoon die de kan afstammen van lucifer zelfs en een man die vergelijkbaar is met een van de nieuwste oerangoetangs in de zoo. Die vrouw is sterk. En dan denk ik: hey, er zijn wel een aantal vrouwen om mee heen die hetzelfde doen. Ze durven zichzelf te zijn, ze kennen hun eigen kracht en zijn bereid hun kracht te delen met anderen. Verder durven zij zichzelf kwetsbaar te stellen voor anderen en kunnen wel veel verdragen voordat de emmer volloopt. Oei, ik moet me haast in houden om niet “Girl power!” te schreeuwen. Maar ik wil gewoon even ervoor pleiten, dat we na 8 maart niet vergeten, wat we allemaal gepreekt hebben. Ik kijk elke dag naar een andere aflevering van The Simpsons en vergeet onmogelijk hoe sterk ik of elk andere vrouw kan zijn. Again, not tryna preach. Just givin a big up to all strong women Mijn bijlage bij deze is: Profiel Marge Simpson Beschrijving 1.20 meter blauw haar, gele huidskleur, uitpuilende en vaak tot altijd gekleed in groen Volledige naam Margorie “Marge” Bouvier Simpson Leeftijd 34 jaar Beroep Huisvrouw Vorige beroepen: politie- agente, pretzel ondernemer, actrice, onderwijzers, serveerster en technisch medewerkster Burgelijke staat Getrouwd Typische uitspraken “Oh Homer …”, “Yummy and nutritious!”, “Oh Homer, I’m so proud of you!” Hobby’s cupcakes bakken, shoppen en vrienden adviseren

Boom doodt man

Het is nogal triest. Die man had het helemaal niet verwacht. Death from above, denk je dan. Die boom viel hem gewoon aan. Het was waarschijnlijk een zwaar gevecht, want de man overleefde het niet. Precies drie dagen daarna wandel ik op dezelfde plek waar de man met zijn goede vriend gewandeld had. In een poging zijn laatste momenten voor te stellen, heb ik een heel theorie over zijn dood bedacht. De man liep met zijn vriend. Even melden dat die blind is, niet dat het echt wat uitmaakt. Op een gegeven ogenblik zegt de man: “mi man, ik wil plassen. Wacht hier. Ik ga mezelf ontladen”. De man huppelt een beetje ongeduldig naar de eerste beste boom links van hem. Hmmm… misschien ook rechts van hem. Ach whatever… ik heb nooit gezegd dat ik er detailistisch over gedacht had. Vervolg: Terwijl de man de stronk besprenkelt met zijn niet zo heilig water, kijkt hij terug naar de uitzicht op de vel gekleurde speeltuin. Hij bedenkt zich dat het maar goed is dat zijn vriend de schreeuwende kleuren niet hoeft te aanschouwen. Hij kan dat helaas onmogelijk missen. De boom, vanzelfsprekend, pikt het niet ! Nou misschien ook ik niet als iemand aan me been aan het plassen was, maar ik dwaal weer af. De boom verzuimde een betere aanvalsstrategie te bedenken en gooide zich zelf met een laag maar krassend gekreun. Weg boom, weg man. Ik veronderstel maar dat het zo is afgelopen. Waar ik nu sta, had de man enkele dagen geleden gelegen. Het kan de wind zijn, maar ik geloof dat ik zijn blinde vriend nog hoor jammeren over over zijn vriend. Ze hebben bloemen geplaatst op de plek waar hij als kreukel getroffen was. Triest. Hij zag die boom helemaal niet aankomen. Zijn vriend aan de kant vanzelfsprekend ook niet.

Origineel bericht:

Suriname’s Palmentuin dicht na dodelijk ongeval

Geplaatst op maandag, februari 23rd, 2009 om 12:01 pm in Maatschappij, Nieuws uit Suriname, Toerisme

PARAMARIBO, 23 feb – Als het kalf verdronken is dempt men de put. Zelden is een spreekwoord zo tekenend geweest voor de werkelijkheid. De Palmentuin in hartje Paramaribo gaat voor onbepaalde dicht. De dood van de vierenvijftigjarige Nederlander Jimmy Pangat is de directe aanleiding. De man zeeg dood neer nadat de kruin van een verrotte palm op hem was neergestort. Het gebeurde op het moment dat hij een blinde man begeleidde. Volgens ooggetuigen heeft hij zich over de blinde gebogen, toen hij het materiaal naar beneden zag komen. Al jaren wordt geklaagd over de staat van de honderden palmen. Het gros is ruim driehonderd jaar oud en op sterven na dood. Vaker is gepleit voor vernieuwing van de aanplant. Vorig jaar is met België een overeenkomst gesloten voor modernisering. De uitvoering zou al gestart zijn, maar door bureaucratische rompslomp was uitstel nodig. De bedoeling is er een modern wandelpark te maken. De tuin is de laatste jaren meer een oord verworden van zwervers en junks. Vooral ’s avonds was het er niet bepaald veilig.

Coming soon…

komkommer-tijd. We zijn momenteel nogal gematigd, maar wel gepassioneerd bezig met de opzet van onze website. Het wordt meer zo’n info- site over de bezigheden op cultureel gebied in Suriname. En omdat’ cultuur’ op zich een veelomvattend begrip is, zal er wel heel veel zijn om over te rapporteren. Binnenkort meer hierover.

Poging tot griezelverhaal

Ik probeerde vorig jaar weer eens een verhaal te schrijven, maar door alles heen werd mijn pogin onder het bed geschoven en vergeten. Tenminste had ik wel een paragraafje af.

Poging tot een griezelverhaal

Plots schrok Vincent wakker. Hij was aan het dromen geweest. Wat hij droomde, wist hij niet meer. Hij kon heel vaag een gegil herinneren vlak voordat hij wakker schrok. Een pijnscheut in zijn been bracht hem bij zijn positieven.

Natuurlijk. Ze weten het niet, dacht Vincent.

Hij was enkele uren het huis ingeslopen en had zich opgesloten in het berghok recht tegenover de woonkamer. Wonderbaarlijk genoeg kon hij dat ongezien doen. Het kwam niet vaak voor de niemand vastgeplakt zat in de zetel voor de televisie. Het zou helemaal goed gaan als hij de doos met oud speelgoed niet had laten vallen. Het had niet lang geduurd en Ryan, zijn oudere broer, had hem in het berghok ontdekt. Vincent kon zich geen erger generende gevoel herinneren. Nu hoopte Vincent zijn broer voor de komende uren niet te zien. De spottende trekken op Ryan gezicht deden altijd een niet te onderdrukken woede in Vincent opwellen.

De kramp, die in zijn been was begonnen, had zich intussen verplaatst naar zijn linkerschouder. Hij voelde er niet langer voor om zich schuil te houden in de stoffige bergruimte. Hij verlangde naar de slaapkamer, gevuld met enkel een stapelbed en de één- deur klerenkast met een gebarsten spiegel . Dat het op zulke nachten erg warm werd in de kamer kon hem nauwelijks deren. Veel erger dan hier kan het niet.

De woonkamer was halfverlicht. Een blauwe gloed van de televisie zorgde voor de verlichting. In de gang, waar Vincent door heen moest lopen om de woonkamer binnen te stappen, prijkte de nieuwe wandklok boven de ingang van de woonkamer.

De wandklok was het product van een inleveractie voor boterverpakkingen. Bij inlevering van vier boterverpakkingen van Gelebek- boter en 5 SRD. bijbetaling, één gloednieuwe wandklok. Vincent’s moeder had meteen vier pakken boter gekocht voor de inruilactie. Het boter had zij in tüpperware- bakjes gedaan. Je had net zo dat ding zelf kunnen kopen, had Vincent gedacht toen zijn moeder trots met de klok liep. Alsof zij die cadeau had gehad van haar vriend. Die op zichzelf kocht toch ook niets voor haar.

De wandklok wees half twee. Vincent kon vanuit de gang Ryan in de zetel zitten. De spottende blik in zijn gezicht was verdwenen en vervangen door een geschrokken blik. De blauwe gloed van de televisie werd vergezeld door het blèrende geluid van bromfietsen en angstgillende vrouwen. Op zijn blauw hemd had Ryan een vlek op de plaats van zijn borst en op zijn schoot droeg hij een lege eetbord. Het leek er niet op dat Ryan de aanwezigheid van zijn broertje had opgemerkt. Zijn ogen waren vastgeketend aan de beeldbuis. Om zijn slaapkamer te bereiken, moest Vincent hoe dan ook door de woonkamer passeren. Hij vervloekte de inrichting van het huis en stapte de woonkamer met tegenzin binnen. Zijn broer had nog steeds geen oog voor Vincent. Opeens kwam er een schrijnend gehuil uit de kamer van moeder. Het gehuil werd gecombineerd door smeekbedes, die vanuit de woonkamer niet duidelijk te verstaan waren. Nieuwsgierig liep hij naar de slaapkamer en terwijl hij steeds dichterbij kwam, kon hij gesis horen. Ongeveer drie stappen van de slaapkamer van zijn moeder verwijderd, begreep hij dat het gesis eigenlijk gefluister was. Scherp en verwijtend gefluister. Gevolgd door een doffe knal. Dan nog één en nog één.

Maakt kleur toch wel wat uit ?